Onze collega Wim van der Ende werd daags voor 27 april plotseling door de gemeente Zeist gemaild met het verzoek foto's te komen maken bij de jaarlijkse lintjesregen. De fotograaf die het altijd doet had zich ziek gemeld. Natuurlijk gold het normale tarief.
En dus toog Wim in zijn doordeweekse fotografenkloffie met camera's en al naar een morsig zaaltje alwaar hij te horen kreeg dat hij was gefopt. Er hoefde niets gefotografeerd te worden, het was de bedoeling dat hij op de eerste rij zou gaan plaatsnemen.
De Burgemeester van Zeist roemde Wim even later vanwege zijn niet aflatende inzet voor het lange afstandswandelgebeuren in het algemeen en het Pieterpad in het bijzonder en vooral de immer indrukwekkende fotografie in alle publikaties. En dat al meer dan 25 jaar lang! Het behaagde .... enz enz enz.... en aldus werd Wim Lid in de Orde van het een of ander en klonk er een daverend applaus.
Wim glom van oor tot oor, zijn vrouw Juliet glom, de burgemeester glom.
Later die dag merkte Wim bij een routineprikje vanwege diabetes dat zijn bloed alreeds een klein beetje blauw begon te kleuren, zo vertrouwde hij uw verslaggever toe.
Vandaag werd in Kamp Vucht de fotoexpositie van Rogier Fokke geopend: Ogen van de oorlog.
Klik hier voor het artikel: NYT article
Onze collega Wim van der Ende werd daags voor 27 april plotseling door de gemeente Zeist gemaild met het verzoek foto's te komen maken bij de jaarlijkse lintjesregen. De fotograaf die het altijd doet had zich ziek gemeld. Natuurlijk gold het normale tarief.
De opening van de tentoonstelling van Cor Jaring in de Oosterkerk, 75 meter van waar hij geboren is, hoewel er van de bebouwing uit die tijd niets over is behalve dat wat je op de foto's van Cor uit eind jaren 50, dat is wat er hangt in de kerk, te zien is. Veel armoede en ellende, half vergane huizen. Maar, zoals Hedy d'Ancona tijdens haar openingsverhaal melde, ook veel saamhorigheid en plezier.
Martin Roemers
